امیدوارم حال همتون خوب باشه و فصل امتحانا بهتون بسازه اومدم اعتراف کنم

.

.

.

.

یه اعتراف سخت

.

.

.

.

اخه چی بگم والله اومدم پست جدید بذارم هرچی گشتیم هیچ مطلبی پیدا نکردیم.یکی هم که پیدا شد شیوا تو هوا قاپیدش....

خلاصه خودتون به بزرگواری خودتون ببخشید دیگ ...

راستی عجب کلاس بی حالی شده پایه شید بریم بیرون ......

.

.

.

.

بابا نزنید غلط کردم ببخشید نمیریم بیرون خوبه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

برا همتون ارزوی موفقیت میکنم انشالله امتحانات به خیر و خوشی به سر بشه .....(فکر نکنم)

بگذار بجای اینکه برای تسکین دردم التماس کنم ٬توانایی غلبه بر آن را داشته باشم.

بگذار بجای اینکه در جبهه ی نبرد زندگی دنبال متحد بگردم ٬به توانمندی های خود متکی باشم.

بگذار بجای اینکه نگران خود باشم ٬دل به صبری ببندم که آرادیم را نوید میدهد.

عطایی کن تا از ترس فاصله بگیرم و رحمت تو نه فقط در موفقیت هایم بلکه آن را همچنین در شکست هایم احساس کنم .

(رابین دارنات تاگور) 

امان از این خوابگاهی ها! این زیر ۲۰ سال با کلیه امکانات رفاهیش منو کشته !!! منظورش چیه ؟ ...

این نه املاش زیر ۱۰ بوده نه ادبیات رو با ۱۰ پاس کرده ... پولدارن دیگه !!! میخوان یکی براشون عملیات شهادت طلبانه انجام بده !

اگه فکر کردین چنین سوتی هایی فقط مال دانشجوهاست سخت در اشتباهین !!! اینم مال مسئولین با سواد آموزشکده فنی ... والا ما که هرچی دنبال سایت Lubbuyk.com گشتیم نبود که نبود !!!

اینم مال تحصیل کرده این مملکت! مسئول رایانه بیمارستان نیکوکاری ! گفته بودیم Database برنامه رو رایت کن رو CD بفرست برامون. خواسته سوادش رو به رخ ما بکشه و بنویسه : Nikoo Data SQL این در اومده ... ! ببینید اصلا شباهتی با اون چیزی که من نوشتم داره ؟ این SCUL کشته منو خدا ...

این یکی هم هیچ ربطی به دانشجوها و اساتید و بیمارستان ها نداره ... خدا رحمتش کنه. فقط ما نفهمیدیم بالاخره طرف زن بوده یا مرد !!!

از اینا بازم دارم، حوصله شو داشته باشم میذارم براتون کلی حال کنید. فعلا

منبع

چون در دوره‌ی سنی  ِحسّاسي هستم، پدرم جوانكِ مضحكي را مامور كرده زير نظرم بگيرد؛ و او با آن دماغ  عقابي و هيكل ِ قناسش، هميشه و هر جا دنبالم است.
يك دفتر خاطراتِ قلابي با عكس ِ شمع و پروانه روی جلدش، و يك خودكارِ سبز ِ بيك در دست دارد و تمام حركات و رفت و آمدهايم را يادداشت مي‌كند.
يك‌بار از او پرسيدم كه از پدرم چه‌قدر دستمزد مي‌گيرد.
گفت: روزي دو هزار تومان!
وجودش برايم غير قابل تحمل شده است. شب‌ها هم خوابش را مي‌بينم.

فكري به سرم زده است.
از او مي‌پرسم كه چه‌قدر بايد بدهم تا زير ِنظرم نگيرد.
مي گويد: روزي دو هزار تومان!

*
دانشگاه را ول كرده‌ام و در يك شركتِ ساختماني كار مي‌كنم، در كارگاهِ بتون‌سازي. از ساعتِ 6 صبح تا ساعتِ 6 عصر.
روزي دو هزار و پانصد تومان دستمزد مي‌گيرم.
دو هزار تومانش را به جوانكِ دماغ‌عقابي مي‌دهم و پانصد تومانِ بقيه را هم تخمه و آدامس و بستني مي‌گيرم.
عصرها كه به خانه برمي‌گردم، حسابي غذا مي‌خورم و فورن می‌گیرم مي‌خوابم. زير نظر هيچ‌كس هم نيستم.
جوانكِ دماغ‌عقابي را ديگر نمي‌بينم.
شماره حسابي دارد كه روزي چهار هزار تومان به آن واريز مي‌شود.
پدرم صبح زود دو هزار تومانش را به حسابِ او مي ريزد؛ و من، ظهر، وقت استراحتِ كارگاه.

هر دو خيالمان راحت است.

***

لامپ را كه خاموش كرد، در زدند:
اين وقت شب کی باید باشه؟
لامپ را روشن كرد. صداي زنگ قطع شد. دمپايي‌ها را پوشيد. به حياط رفت.
آسمان سرريز از ستاره بود. در را باز كرد و بيرون رفت. كسي پشت ِ در نبود. چند لحظه‌اي در كوچه ايستاد و بعد برگشت و در را بست:
حتمن ولگردي مزاحم شده.
به اتاق برگشت: دلم چرا اين‌طور شور مي‌زند؟

(2)

لامپ را كه خاموش كرد دوباره در زدند: عجب!
لامپ را روشن كرد. صداي زنگ قطع شد. دمپايي‌ها را پوشيد. بيرون رفت.
آسمان را انگار شسته بودند. برق می‌زد.
پشتِ در كسي نبود.
در را بست و پشتِ آن چند لحظه‌اي گوش ايستاد. در كوچه، تنها سكوت بود و ماه، با ستاره‌هایش.
سري تكان داد و به اتاق برگشت:
كي بوده؟
و بعد انديشيد: چه شب قشنگي!

(3)

با خاموش‌كردن لامپ، دوباره در زدند. لامپ را روشن كرد و به شتاب بيرون دويد.
صداي زنگ قطع شده بود و حس كرد از آسمان نگاهش مي‌كنند.
در را به تندي باز كرد. در كوچه كسي نبود. پابرهنه تا سر كوچه رفت و برگشت. در را بست و باز، چند دقيقه‌اي پشتِ آن گوش ايستاد.
آخر کی بايد باشد؟
به اتاق برگشت. تپش‌هاي قلبش  را مي‌شنيد.
نكند... نكند او باشد؟
نشست و انديشيد: چه شبِ قشنگي...

( ... )

لامپ را خاموش كرد و دوباره... در زدند. در زدند. در زدند...
لامپ را روشن نكرد. بيرون نرفت. در را باز نكرد. در حياط ستاره مي‌باريد.
گفت: خودش است! مي‌دانم خودش است!
حس كرد در تاريكي لبخند مي‌زند. مي‌لرزيد.
انديشيد: تا صبح مي‌نشينم و به صداي زنگش گوش مي‌دهم.
نشست و سر بر زانو، تا صبح گریه‌کرد..

در این نقاشی یک عقاب بر شاخه درختی نشسته و اطرافش را طرحی از طبیعت مرسوم چینی فرا گرفته است.

قیمت بالای این اثر گواه قدرت بازار هنری در دومین اقتصاد بزرگ دنیا است. طبق یک نظرسنجی سال گذشته چین حتی در این بازار از آمریکا پیشی و ثروتمندترین بازار هنری دنیا لقب گرفت، طبق این نظرسنجی سال گذشته ۳۳ درصد کل خریدوفروش‌های هنری در چین صورت گرفته است.

این نقاشی به قیمت ۴۲۵٫۵ میلیون یوآن به فروش رفت و دومین تابلو گران فروخته شده در یک حراجی در چین شد. این درحالی است که اثری از هوانگ تیگ‌جیان متعلق به قرن یازدهم به نام «Pillar Ming» در سال ۲۰۰۹ به قیمت ۴۳۶٫۸ میلیون یوآن (معادل ۶۷٫۲ میلیون دلار) به فروش رفته بود.

اثر چی بائیشی در سال ۱۹۴۶ کشیده شده، زمانیکه نقاش ۸۶ ساله بود. این هنرمند تابلو را برای مردی نقاشی کرد که بعدا رهبر چین شد؛ چیانگ کائی-شک. بائیشی تابلو را به عنوان هدیه ۶۰ سالگی به کائی-شک هدیه کرد. این تابلو در اندازه ۲۶۶ سانتیمتر در ۱۰۰ سانتیمتر است. این اثر بزرگترین تابلو بائیشی و ترکیبی از نقاشی و خوشنویسی است.

بائیشی متولد سال ۱۸۶۴ بود و سال ۱۹۵۷ در ۹۳ سالگی درگذشت. او بطور خودآموز نقاشی آموخت، ویژگی اصلی تابلوهای این هنرمند مناظر طبیعی تابلوهایش بود.

پوئو تونگ از روزنامه گاردین چین گفت: «آثار نقاشی او نه تنها بسیاری را در چین جذب خود کرده بلکه احترام جهانی هم نصیب او کرده است.» البته گفته تونگ چندان درست نیست چراکه بسیاری خارج از چین با بائیشی آشنایی ندارند.

اما ناگفته نماند بائیشی از هنرمندان محبوب بازارهای هنری بین‌المللی است. در چند سال اخیر تابلوهای این هنرمند بیشتر از آثار هنرمندان تثبیت‌شده‌ای چون پابلو پیکاسو و اندی وارهول به فروش رفته‌اند.

این مسئله تاحدی مدیون اقتصاد رو به رونق چین است که منجر به ظهور افراد ثروتمند بسیاری شده، ثروتمندانی که با علاقه بسیار برای آثار هنری پول خرج می‌کنند.

نظر یادتون نره!!!

بچه ها آدم برفی را ساختند و به خانه رفتند.خیابان ماند و آدمک و پسر خانه به دوش.

به آدم برفی نزدیک شد .

-       چرا اینجایی؟

-        تو هم خونه نداری؟ 

    چرا حرف نمی زنی؟ 

    سردته؟ 

     بیا ؛ این کلاه مال تو ، من عادت دارم...

مرد تمام قرص ها را می خورد. آنقدری خورد که مطمئنا زنده نماند.

چند دقیقه تا مردنش مانده

یادش می آید 

خاطره ها  .....

شادی ها  ...

غم ها  ...

دلتنگی .....

حسرت ها  .....

زندگی ..........

دیگر دیر شده بود...

باد را دوست داشت چون لباس پاره اش که تکان می خورد کلاغها می پریدند.

بد نبود.

مامور بود.

خیلی وقتها هم که پیرمرد نبود

حتی می گذاشت روی شانه اش بنشینند.

این خیانت نبود.

دانه ها هم می دانستند مترسک دلسوز است...

چند چندتا پسر جوان دورش را گرفته بودند . معلوم نبود چه می گفتند وچرا میخندیدند.

اما معلوم بود پسر دستفروش را سرکار گذاشتند.

طاقت نیاورد و گفت: چیکارش دارید بیچاره رو؟

یکی از جوان ها گفت به تو چه ، یکی دیگه گفت ولش کن و رفتند.

به پسر دستفروش گفت نگذار دست به سرت کنند.

پسر گفت بزار دست به سرم کنند اما بخرند...

لیوان آب را برداشت و خورد، یه قلپ، دو قلپ، سه قلپ، چقدر تشنه بود، چقدر خسته بود و تازه یادش آمد برای چه اینقدر خسته است. بعد دندان‌های مصنوعی‌اش را درآورد، شب‌کلاهش را به سر گذاشت و چراغ را خاموش کرد. به چشمانش چشم‌بند زد و دراز کشید. یادش آمد، در را نبسته است. با چشم‌بند و چشمان بسته از تخت پایین آمد و کورمال کورمال در را پیدا کرد. اما در به چیزی گیرکرده بود و بسته نمی‌شد. به ناچار چشم بند را برداشت، و نگاه کرد به آن همه آرزو و خیالات که باقی مانده بودند و نمی‌گذاشتند، تا او آسوده بخوابد.

نظر یادتون نره!!!!!

دخترها

پسرها

1-دیگه کی بود که پسرا مسخرشون کنه؟
2-دیگه کی بود که با دیدن پسرا دست وپایش شل بشود؟
3-دیگه کی بود که پسرا خرش کنند؟
4-دیگه کی بود که پسرا سرشون داد بزنند؟
5-دیگه کی بود که ساعت 7صبح مثل کشیکی ها دم در مدرسه پسر رو ندیده بره کلاس؟
۶-دیگه کی بود که مث ( گلاب به روتون ) خر.... تو کلاس زبان از تیکه های پسرا کیف کنه؟
۷- و در اخر اینکه : دیگه کی بود که تا آخر این مطلب رو با دقت بخونه؟

نظر يادتون نره