با سلام خدمت همکلاسی های گرامی

ترم پیش شعری در مورد کلاس گفتم که در اینجا می آورم.

البته انگیزه اصلیم واسه گفتن این شعر این بود که  ترم قبل ، از اینکه احساس میکردم بچه ها ی کلاس از رشته شون راضی نیستند ناراحت بودم و دوست داشتم همه این رشته رو بشناسن و بهش علاقه مند بشن.از همین رو ترم پیش شعری گفتم(البته خودم بهش میگم شبه شعر) که به نظرم توش مراعات نظیر جالبی بین اسامی افراد کلاس هست و در کل گویای این مطلب هست که ما میتونیم با این رشته پیشرفت کنیم چه مادی چه معنوی و با همین رشته خودمون رو بسازیم و واقعا صاحب اون صفاتی بشیم که به افراد کلاس نسبت دادم و خواهید خواند.

**خوشحال میشم نظرتون رو هم درباره شعر و هم درباره رشته مون بگید **   

من دلم می خواهد همگی خوش باشیم

و بخندیم و ببالیم به خود که الهیاتیم

ما اگر وارث دین محمدی شدیم

همگی رب حمیدی داریم

ما اگر مرضی (مرضیه) درگاه خوش یار شدیم

ما اگر منصوریم ، ما اگر پیروزیم

ما اگر منزه شده ایم و

  صادقیم و عادلیم

پاسدار حرم امن الهی شده ایم

عارف کوی خدایی شده ایم

ما اگر کشتگر مزرعه دل شده ایم و

زراعت شده است پیشه مان

و مثال برزگران                                                  

  از آن

 عاطفه و مهر و صفا می چینیم

ما اگر ز بامداد صبحگاه

بهار را دیده ایم

ما اگر قلب رحیمی داریم

دشتمان پر شده از آسایش

ما اگر آزاده شدیم و

همگی قلب سلیمی داریم

ما اگر نیک روش ، نیک نیایی شده ایم

و هنرمندانه در این عرصه خود می تازیم

همه از یمن همین رشته ماست

رشته فقه و مبانی حقوق

چه بسا رشته ماست مهندسی ساخت راه آسمان

و کشف و کند و کاو کهکشان

و داشتن این جهان و آن جهان

من دلم می خواهد همگی خوش باشیم

و بخندیم و ببالیم به خود ....